7 juli: de heenreis..
Vandaag vertrokken we naar Tsjechie voor een 4-daagse etappekoers. Van de Movingladies zullen rijden: Emma, Linda, Nana, Kate en ik, en ook gaan er 2 gastrensters van Restore mee, Kirsten en Eva. Verder gaan Coen, Linda en Kees mee, en natuurlijk Chris. De reis verliep prima, alleen op het laatst reden we een beetje verkeerd. Om half 8 ’s avonds kwamen we aan bij het hotel, waar we gelijk konden aanschuiven voor het avondeten. Ook werden de kamers verdeeld; een Hollandse en een Engelse kamer!

8 juli: acclimatiseren en klimmetjes verkennen!
Na een goede nacht slaap werden we gewekt door zonnestraaltjes! We werden gelijk helemaal vrolijk en hadden zin om te gaan fietsen. Na een ontbijtje gingen we om half 11 fietsen, we wilden een rondje van anderhalf uur maken, met een aantal klimmetjes die in de wedstrijd zouden terugkomen. De klimmetjes liepen lekker, en het ging ook wel goed, maar het afdalen is een ander verhaal. Ik merkte dat ik toch wel erg bang was, maar door wat goede tips van de andere meiden, ging dat ook gelijk al weer een stuk beter. Op een enorme regen- en onweersbui na, en een lekke band, hebben we een lekker rondje gefietst en hebben we allemaal goede hoop voor morgen!

9 juli: de eerste etappe…
Het leek nog even of ”m’n hele wereld instortte”, want ik kreeg de dag voor de eerste etappe een flinke koortsaanval, maar met de juiste medicatie was het gelukkig helemaal verholpen. Vol goede moed, vertrokken we dan ook naar Varnsdorf om de 1e etappe van 112 km. te gaan rijden. Er stonden 58 rensters aan de start. Deze etappe begon met een behoorlijke klim, en daarna zou het op en af gaan, er is namelijk geen enkel stuk vlak in dit gebied. De klim kwam ik goed over, de afdaling erna ook, dus het ging lekker! Tot die ene valpartij…. Ik zat achter een valpartij waarin Nana helaas betrokken was, en ik lag achter het peloton. Op dat moment reed ik helemaal alleen. Ik heb vervolgens 80 km.(!) in mijn eentje gereden om te kunnen finishen binnen de tijdslimiet. Dit was echt verschrikkelijk zwaar, ik kwam nog wel wat rensters tegen, maar omdat ze niet heel erg doorreden en ik bang was dat ik de limiet niet zou gaan halen, ben ik ze steeds gepasseerd. 15 km. voor de finish, kreeg ik gezelschap van 3 rensters, en samen haalden we de finish. Ik was ontzettend blij, maar er was nog enige twijfel, of ik niet uit de koers gehaald was. Dit bleek niet zo te zijn, en dus kon ik tevreden zijn met een 45e plaats. Kirsten won heel knap de sprint van het peloton en werd 6e, Kate werd 10e, Emma werd 21e, Linda werd 26e, Eva werd 35e. Nana kon door een gebroken stuur helaas niet mee verder rijden. Op naar de volgende dag!

10 juli; de 2e etappe.
Vandaag stond er een zware etappe op het programma. Met nog 50 rensters aan de start, startten we in Jirikov, waarna we richting een zware klim, de Chribska, zouden rijden, waar we vervolgens 3 rondes zouden maken, waardoor we deze klim dus 3 keer over moesten! Daarna zouden we terug rijden naar waar we ongeveer gestart waren, waar we dan ook nog 2 rondes moesten rijden. Totaal 105,5 zware kilometers! Ik kon goed bij het peloton blijven en kwam de eerste keer zware klim goed over, een behoorlijk grote groep moest daar lossen. Ook het afdalen ging super. De 2e keer bleef ik er weer bij, en ook de 3e keer ging het goed! Af en toe lag ik wel een beetje achter het peloton, maar ik kwam steeds weer terug. Onderweg werden we geteisterd door een hele heftige onweers/regenbui. Ik kon niets meer zien, de regen deed ontzettend veel pijn op m’n huid en ik vond het afdalen doodeng.. Maar ik bleef bij het peloton. 15 km. voor de finish probeerde ik nog een gaatje dicht te rijden, maar dat kostte me zoveel kracht en energie, dat ik helaas moest lossen. Op mijn eigen tempo ben ik verder gereden, ik pikte wat rensters op en met een groepje van 4 konden we goed doorrijden en haalden we uiteindelijk de finish! Ik ben ontzettend blij met deze vooruitgang! Emma won! Ze had een groot gat naar 2 koplopers dichtgereden, een supergoede prestatie. Ook Kirsten reed weer top 10. Ik ben vandaag als 31ste gefinished op 6 minuut 17 van Emma. Linda, Kate en Eva werden respectievelijk 25ste, 33ste en 34ste. Heb net een goede massage gehad, een bord pasta en een kwartier uitfietsen en ga de rest van de dag rusten, rusten, en rusten. Morgen staat er een tijdrit en een etappe op het programma.

11 juli: 3e en 4e etappe.
Deze dag begon met een tijdrit van 21 km. in Polen, en daarna nog een etappe van 90 km. Ik heb nog niet zoveel tijdritervaring, dus was toch een beetje zenuwachtig. Het was vooral belangrijk voor Emma om een goede tijdrit te rijden, om zich zo in de top van het klassement te kunnen handhaven.
Ik startte om 10.15 uur. Mijn benen deden toch wel erg veel zeer, en het eerste stuk ging niet echt lekker, het ging weer op en neer, en dat voelde ik wel! Maar mn benen werden steeds beter en uiteindelijk kwam ik goed op gang. Ik reed eigenlijk nog best een goede tijdrit, ik werd dan wel 37e, maar gezien mijn omstandigheden (geen tijdritfiets, helm oid) was ik heel tevreden met mijn 34. min. Linda had nog een flink stressmomentje bij de start, omdat toen bleek dat er iets niet goed was aan haar fiets. Koen reageerde hier heel goed op, en kwam gelijk met de fiets en schoenen van Nana. 40 sec. te laat vertrok Linda dan toch en reed, zeker gezien haar omstandigheden, een hele nette tijdrit, ze werd 27e! Emma reed ook weer super en behaalde een 5e plek. Kate werd 35e, Eva 20e, en Kirsten werd 30e.
Vervolgens kregen we een goede maaltijd en reden we naar Rumburk, waar de start van de 4e etappe was. We hadden veel tijd, dus gingen we nog een kopje koffie drinken. Het parcours bestond uit 4 rondes van 22 km. Iedere ronde begon met een flinke klim, en vervolgens zaten er nog 2 klimmen in de eerste 12 km. van ieder rondje. De kilometers daarna gingen vooral naar beneden, met hier en daar een bultje. Het ging in het begin eigenlijk wel goed, maar na ongeveer 15 km. wipte mijn bidon uit mijn houder en kwam klem te zitten tussen mijn crankstel en kettingkast. Ik zat op dat moment net in een afdaling, dus durfte niet door te trappen en ik durfte hem daar ook niet te pakken. Zo kwam ik op achterstand. Kirsten had wat materiaalpech gehad en sloot bij mij aan. In een groepje van 6 reden wij verder. Helaas hielp niemand ons op dar moment, zodat Kirsten en ik kop over kop door gingen buffelen. Dat ging goed. 2 meisjes moesten lossen, dus reden we weer met 4 verder. De Hongaren namen weer niet over. Op een gegeven moment kwam er nog een renster bij die wel meereed. Toen we vervolgens 15 km. voor de finish stil stonden bij een spoorwegovergang, kwamen de eerder geloste meisjes terug. Deze rensters gingen nu wel meewerken en samen reden we naar de finish. Op ongeveer 15 min. kwamen we binnen, dus we waren best tevreden! Emma was netjes in het peloton gebleven, waardoor ze haar hoge positie kon handhaven. Linda had veel werk verricht en eindigde op de plaats. Eva werd hier heel knap 14e, Kate 26e, Linda 21e, Emma 22e en Kirsten en ik werden 40e en 41e. Ik was hier weer heel tevreden over, de kans dat ik deze zware etappekoers uit ging rijden werd steeds groter….. Nog 1 etappe te gaan!

12 juli: 5e etappe.
De laatste etappe! Vandaag hadden we weer een vroege start, 10.15. bij het ontbijt werd nog eens uitvoerig besproken wat het doel van deze dag was: Emma helpen om haar hoge positie in het klassement te behouden! De etappe die op het programma stond was 100 km. lang, met 2 keer de Vapenka, de zware klim van de 23 dag en een keer de ronde van de 4e etappe. Een pittige klim-etappe dus. Mijn benen voelden eigenlijk best goed, dus ik had er zin in. Het eerste stuk kwam ik erg goed door in het peloton, en ik heb ook aardig vel op kop gereden. Met de Movingladies waren we heel aanwezig op de kop van het peloton, zodat wij het tempo konden bepalen en zo de touwtjes in handen konden houden. Vooral Kirsten was lekker op kop aan het sleuren. Zo zorgden we ervoor dat Emma steeds in het peloton bleef, en ook zoveel mogelijk uit de wind. Maar het klimmen moest ze zelf natuurlijk doen, en dat deed ze echt goed, bij de meeste klimmen zat ze goed vooraan, zodat ze de afdalingen ook weer goed doorkwam in het peloton. Op het eind van de etappe zat nog 1 keer de Vapenka en vanaf daar was het nog 2 km. tot de finish. In die laatste 2 km. brak het peloton een beetje in stukjes, maar Emma zat voorin! Ze kwam als 4e over de streep! Supergoed! Ook de rest van ons had het heel goed gedaan. Linda werd 11e, Kirsten 23e , ik 27e, Kate 32e, en Eva 34e. In het eindklassement was Emma 6e geworden, een enorm knappe prestatie. Ik sloot deze koers af met een 37e plaats, en daar ben ik meer dan tevreden mee. Volgende week: Tour en Limousin…

Opnieuw een warme dag, en weer een criterium! Ik twijfelde eerst nog heel erg of ik wel moest gaan rijden, omdat ik nogal veel last van mijn rug had, maar besloot toch te gaan. Het rondje, dat we 48 keer moesten rijden, was een vierkant met 3 zijden steentjes en 1 zijde asfalt. Al met al, een zwaar rondje. Er stonden ongeveer 70 vrouwen aan de start en van de Movingladies waren dat Ellen, Nana, Linda, Kate, Emma en ik. Er werd erg hard gereden en omdat ik weer vrij ver achterin zat, had ik het behoorlijk zwaar. Dit kwam vooral doordat er veel rensters moesten lossen en ik daardoor veel gaatjes dicht moest rijden. Na een aantal rondes verloor ik 1 van mijn bidons. Dit was niet zo fijn, want het was echt warm en ik had supererge dorst! Maar ja, het ging wel lekker, en ik wist uit te rijden, zonder gedubbeld te worden! Eigenlijk was ik wel weer erg trots op mezelf, aangezien er maar 33 rensters hadden uitgereden. Ik eindigde op de 31e plaats. Dit biedt hoop voor Tsjechie….

Op deze snikhete dag ging ik maar weer eens een criterium rijden. Dit was alweer een tijdje geleden. Samen met Linda ging ik met de trein naar Zwolle, waar Chris ons kwam ophalen, hij had de fietsen al meegenomen. Het was een klein rondje van ongeveer een kilometer, met een aantal bochten een een stuk dat vals plat omhoog ging. Daar aangekomen, bleek dat ook Emma en Nana voor de Movingladies kwamen rijden. Er stonden veel vrouwen aan de start. Het ging ook aardig hard van start, en ik had het gelijk al best zwaar, mede door de hitte, maar ook doordat ik weer lekker achteraan het peloton ”hing”. Linda wist al vrij snel met een groepje te ontsnappen, en is lange tijd weggebleven. Emma reed daar nog heel knap naartoe. Na ongeveer 40 minuten moest ik het peloton laten gaan en bleef ik met een groepje doorrijden. Op een gegeven moment zijn we rustiger gaan rijden, zodat het peloton ons passeerde. Toen ben ik weer aangesloten en heb ik de wedstrijd in het peloton uitgereden. Linda en Emma werden helaas teruggepakt, maar Linda wist toch een 10e plek te bemachtigen. Emma had zich toch wel flink leeggereden en is een aantal ronden voor het einde afgestapt. Ondanks dat ik 1 keertje gedubbeld ben, vond ik toch niet dat ik het slecht gedaan had.

Mijn eerste etappekoers! Op Zeeuws grondgebied, dus voor mij toch wel een beetje bekend terrein, aangezien mijn hele familie in Zeeland woont. Dit was een UCI-wedstrijd voor de topcompetitie, met superveel internationale teams aan de start, en verder de ”grote” teams uit Nederland. Kortom, het niveau was heel hoog.

Voor de Movingladies reden Emma, Cloe, Sarah, Ingrid en ik. Op donderdagmiddag vertrok ik vanuit Nijmegen naar Zoutelande, waar we een hotel hadden geboekt. Daar kwamen ook de andere meiden en Kees, een verzorger die voor het eerst met ons meeging en die ik later nog heeeel dankbaar zou zijn!

De driedaagse wedstrijd zou beginnen met een proloog, een tijdrit van 7,1 km in Vlissingen. De wind was erg hard die dag. Er stonden hier 172 rensters aan de start. Ik had de resultaten van vorige jaren bekeken en mezelf een doel gesteld: ik wilde rond de 36 a 37 gemiddeld kunnen halen. Na een hele goede warming up ging ik van start. Ik had publiek; mijn ouders, Maarten en mijn opa en oma stonden aan de start. Het eerste stuk was tegen de wind in, en ging eerst erg goed, maar op een gegeven moment zakte ik een beetje in. Daarna een stuk wind mee, en vervolgens het laatste stuk naar de finish wind tegen. Ik wist mijn snelheid weer op te krikken en had uiteindelijk een tijd van 10.41! Dat betekende dat ik gemiddeld 39,6 k/h gereden had!!! Boven verwachting dus.

Sarah en Cloe zaten dicht bij mij qua tijd, en Emma had echt een supertijd neergezet; 9.45! Ik zette mijzelf hiermee op een 141e plaats in het algemeen klassement en een 70e plaats in het jongerenklassement.

Op vrijdag stond een rit van 115 km. op het programma. Ik wilde heel graag finishen, omdat ik zaterdag ook nog wilde starten, en dat mag alleen als je deze etappe ook zou finishen. De start was in Middelburg, de finish in Vlissingen. Ook op deze dag stond veel wind. Na een hele goede massage en een uitfietsrondje van 20 km. stond ik weer met frisse benen aan de start. Mijn oma kwam ook weer aan de start kijken.

Nadat het startschot om 18.30 uur was gelost, gingen we gelijk enorm hard van start, ik hoorde later dat het eerste half uur gemiddeld ruim 46 km/h gereden werd. Het ging lekker, ik kon goed voorin komen maar ja…. Toen klapte na 20 minuten mijn band… Ik remde te hard omdat er voor mij nogal hysterisch gedaan werd. Gelukkig kwam de neutrale wagen heel snel, die verwisselde mijn wiel. Maar toen moest ik nog terugkomen! Op dat moment had een groepje geprobeerd weg te rijden, waardoor er een groepje gelost was. Tussen de auto’s ben ik toen uiteindelijk teruggekomen tot dat groepje. Dit was eigenlijk fout van de jury die mij niet achter de auto naar het peloton teruggereden heeft. Maar ja, met die groep reed ik verder, ik verrichte veel kopwerk en door een goede samenwerking met elkaar konden we heel hard doorrijden. Uiteindelijk finishten we op 10 minuten van het eerste peloton, ik als 141e… Cloe werd hier 3e! Ook Emma en Sarah haalden de finish in een 2e en 3e groep. Ik kwam hiermee op een 143e plek in het algemeen klassement en op een 72e plek in het jongerenklassement. Mijn doel was bereikt, ik zou zaterdag mogen starten!

 Op zaterdag werden we alweer om 12 uur aan de start verwacht. Wonder boven wonder voelden mijn benen weer goed, waarschijnlijk weer dankzij een geweldige massage van Kees. Vandaag moesten we 135 km. afleggen. Ook de stormvloedkering en de Zeelandbrug behoorden tot het parcours… De start was niet zo hard als de dag ervoor, de eerste 40 minuten zat ik nog bij het peloton. Maar toen kwam de stormvloedkering, er werd hard doorgetrokken, en helaas kwam ik in een 2e groep terecht. Ook Sarah zat in deze groep, Emma was toen helaas al afgestapt omdat ze erg misselijk werd. Met deze groep bleven we dankzij een goede samenwerking met elkaar erg hard doorrijden, waardoor we nog 2 andere groepjes bijhaalden. Daardoor was het een peloton van ongeveer 60 rensters geworden. Ook deze dag heb ik mijn steentje goed bijgedragen door ook veel kopwerk te verrichten. Na 100 km. passeerden we de finishlijn, en moest we nog 2 omlopen van 17 km. afleggen, waarbij we iedere keer weer een stuk omhoog moest naar een dijk waar heel veel wind stond. Dat ”klimmetje” pakte voor mij gunstig uit, omdat ik daar steeds weer heel goed van voren kwam te zitten. Uiteindelijk finishte ik in dit 2e peloton, op de 109e plaats. Ik was hier echt heel trots op, omdat er toch ook aardig wat rensters de strijd hebben moeten staken. Sarah finishte net achter mij en Cloe finishte in het 1e peloton. In het algemeen eindklassement kwam ik uiteindelijk op een 118e plaats, en in het jongerenklassement op een 56e plaats.

Ik ben echt heel erg blij met deze resultaten, en ik had dit niet verwacht eerlijk gezegd. Ik kan niet wachten tot de etappekoers in Tsjechie!

Nu maar een weekje trainen in Winterberg…..

Na een weekje met veel rust vanwege een pijnlijke hamstring, besloot ik dat deze weer voldoende hersteld was om een wedstrijd te rijden. In Pijnacker stonden we met ongeveer 65 rensters aan de start voor een snel rondje over 1450 meter op een industrieterrein. We waren goed vertegenwoordigd; Linda, Ellen, Evelien, Ingrid en ik stonden voor de Movingladies aan de start. In het begin ging het bij mij wat moeizaam, en zat ik helemaal achterin het peloton, waardoor ik veel gaatjes dicht moest rijden. Na 20 minuten gingen mijn benen goed voelen, en probeerde ik meer naar voren te rijden. Dit lukte wel steeds, maar ik vond het moeilijk om mij daar te handhaven. Dus bleef ik maar steeds weer naar voren rijden. Op een gegeven moment zat ik goed in het peloton, en ging het eigenlijk best makkelijk. Op het eind heb ik nog een poging tot sprinten gedaan, en ik eindigde als 27e!!!

Weer een verbetering! Ik hoop deze stijgende lijn voort te kunnen zetten, ik heb in ieder geval veel goede moed en heeeeeel veel zin in heel veel wedstrijden!!

Op deze winderige zaterdag vertrokken we richting Zwolle, waar dit jaar voor het eerst de Omloop van Stadshagen ook voor de Elite-Vrouwen zou worden verreden. Een tocht van 90 kilometer over allemaal smalle weggetjes en dijkjes. Ik startte redelijk voorin, maar lag eigenlijk al vrij snel achterin. Toen het peloton vervolgens al vroeg in de wedstrijd brak, zat ik in de tweede groep, die nog vrij groot was, ongeveer 50 rensters. Ik ben binnen die groep naar voren gereden en heb daar meegedraaid in een waaier. De samenwerking verliep goed, zodat we in hoog tempo door konden blijven rijden. Uiteindelijk werd deze groep uitgedund tot ongeveer 15 rensters. Na 65 kilometer werden we uit de koers gehaald, omdat we 2 minuten achter het peloton zaten. Al met al was in hier niet ontevreden over.

Op deze mooie, maar vooral warme Pinksterdag, vertrokken we naar Westerbeek voor de districtskampioenschappen. Er stond ontzettend veel wind. We moesten 15 ronden van ruim 5 kilometer rijden. Met name vanwege de wind brak het al heel snel, en omdat ik vrij ver van achter zat, kwam ik in een groep terecht, net achter het 1e peloton. We kwamen door een goede samenwerking steeds dichterbij het peloton, maar helaas, we konden er niet bij komen. De afstand tussen mijn groep en het peloton werd niet groter, wat dus wel betekende dat we helemaal niet minder hard reden. Ik heb heel veel op kop gereden, eigenlijk reden we voortdurend met een groepje van 4 op kop, en hing de rest er achter. Ik heb nog een poging gewaagd om te sprinten op het einde, waar ik 4e of 5e werd. Uiteindelijk had ik de 31e plaats. Linda werd hier 10e!
Ik ben wel weer erg tevreden, maar ergens baal ik ervan dat ik dan niet in het peloton finish. Ik kan namelijk eigenlijk wel zeggen, dat ik wel 1 van de sterksten was van de groep die erachter hing, en zeker gezien de hoeveelheid kopwerk die ik heb verricht, had ik het ook wel kunnen uitrijden in het peloton… Maar ja, dat is als, als, als… Moet ik maar gelijk voorin zitten….

Omdat er maar erg weinig rensters aan de start stonden, werd er hier besloten om ipv een criterium een omnium te rijden, met eerst een puntenkoers over 20 ronden en vervolgens een rit in lijn over 20 ronden. Dit ging erg goed, ik had in het begin wat zware benen, maar dat werd steeds minder. Ik heb veel op kop gereden en af en toe een klein ontsnappinkje geprobeerd. Helaas raakte ik bij de rit in lijn op 2 ronden voor het eind betrokken in een valpartij. Maar gelukkig hadden ik, en nog belangrijker: MIJN FIETS, niets. Ik had uiteindelijk nog wel een leuk bedragje aan premies gepakt.
Al met al: weer een goede ervaring, goed kunnen oefenen met mijn bochten en het naar voren rijden in een peloton.

Op deze hele warme dag gingen we met de Movingladies naar Limburg. Het was in eerste instantie nog niet zo duidelijk of het een omloop of een criterium zou worden, maar het bleek een criterium te worden. Wel van 80 km, en dat was gezien de hitte best een zware opgave. Het ging weer best hard van start, en ik kwam maar weer slecht op gang, waardoor ik het peloton moest laten gaan. Ik heb toen nog een hele tijd hard doorgereden, maar ik merkte dat dat niet zoveel nut had, dus wachtte ik tot het peloton weer voorbij kwam. Daar ben ik toen weer ingesprongen, en toen ging het erg goed. Ik kon goed bijblijven en af en toe naar voren rijden. Omdat ik gedubbeld was, moest ik helaas wel 5 rondes voor het einde afstappen, maar het was weer een goede ervaring en ik heb dan ook het gevoel dat er echt een stijgende lijn in zit!

Op Hemelvaartsdag besloot ik een criterium te gaan rijden in Lekkerkerk. Daar stond een indrukwekkend aantal rensters aan de start. Het was een lastig rondje, met moeilijke bochten, waarbij bij 1 bocht een stoepje lag.. Het ging ontzettend hard van start, en ik moest daardoor helaas ook na ongeveer 15 minuten lossen.. Ik reed door met een groepje. Op een gegeven moment werden we gedubbeld door het peloton en kon ik weer inspringen. Toen heb ik een hele lange tijd mee kunnen rijden met het peloton, maar helaas verloor ik mijn contactlens, en aangezien ik -6 heb, besloot ik af te stappen. Maar dit was weer een goede training voor mij, zeker gezien het tempo waarin gereden werd.